بسمهتعالی
استاد حاج سید اسدالله طباطبائی رخت از جهان بربست، بیهیاهو، همانگونه که زیست.
از تبار دانایی و دیانت بود، فرزند آیتالله فاضل عقدایی و برادر علامه حاج سید فضلالله طباطبائی، پرورده در مکتبی که علم را با عمل و خدمتگزاری را با فروتنی میآمیخت. در سایهٔ تربیت برادر، قامت فرهنگیاش استوار شد و عمر خود را وقف خدمتی ماندگار به نشر معارف اسلامی کرد.
او، با تأسیس انتشارات و کتابفروشی طباطبائی، از حجرههای مدرسهٔ فیضیه تا خیابان ارم، چراغی روشن در مسیر فرهنگ دینی افروخت. کتابفروشیاش تنها محل فروش کتاب نبود، بلکه مأمنی بود برای اهل فکر، پناهگاهی برای گفتوگو و قرارگاهی خاموش و مؤثر در تکوین اندیشهٔ دینی معاصر ایران.
صداقت، خوشخویی و صراحت لهجه سرمایهٔ اصلی او بود. همین خصوصیات او را به چهرهای امین و محبوب در میان جریانهای گوناگون مذهبی و سیاسی بدل کرد، مردی که مرزها را نه با شعار، که با اخلاق درمینوردید. او حامل رازهای ناگفتهٔ فراوانی از تاریخ حوزههای علمیه بود، لیک آگاهانه سکوت را بر سخن گفتن ترجیح داد و لب به روایت نگشود، سکوتی نجیبانه که از منش اخلاقی او گواهی میداد.
ساده زیست، آزاداندیش ماند و دامانش به غوغای قدرت آلوده نشد. بیادعا رفت، اما ردپای او در تاریخ فرهنگ ایران برجا ماند، در کتابهایی که انتشار داد، در اندیشههایی که جان گرفت و در دلهایی که به صداقت او اعتماد کرد. نامش نه در قیلوقال رسانهها، که در قلب ارباب فکر و فضیلت ماندگار خواهد ماند؛ عاش سعیداً و مات سعیداً.
سید علی طباطبائی
مدیر انتشارات علمیه
پنجم دیماه ۱۴۰۴
